Soms zegt een afscheid meer dan duizend vergaderingen. Op 1 april hield de wijkraad van Hoogvliet haar laatste openbare bijeenkomst van deze periode. Toeval of niet: het voelde ergens ook als een passende datum.
Door Cor van Hulst, oud lid van de wijkraad Hoogvliet.
Na meer dan twintig jaar inzet voor de wijk dacht ik dat ik wel wist hoe het lokale bestuur werkte. Dat viel tegen. Of beter gezegd: dat viel vies tegen. Mijn tijd in de wijkraad laat zich het best samenvatten in twee geuren: bloemen en stront.
Die bloemen kreeg ik bij mijn vertrek. Netjes, vriendelijk, zoals het hoort. Maar de andere geur bleef langer hangen. Vanaf het begin werd ik weggezet als “oude hap”. Blijkbaar is ervaring verdacht en betrokkenheid bij politiek een reden om iemand niet serieus te nemen. Alsof je, zodra je ergens over hebt nagedacht, ineens niet meer uit de wijk komt.
Het bijzondere is: het ging zelden over de inhoud. Niet over betaalbare woningen, niet over armoede, niet over voorzieningen of overlast. Onderwerpen die in Hoogvliet dagelijks voelbaar zijn. Nee, het ging vaker over wie iets zei, dan over wat er gezegd werd.
En wie dacht dat een wijkraad automatisch staat voor transparantie, komt bedrogen uit. Er zijn momenten geweest waarop belangen en besluiten wel heel dicht bij elkaar lagen. Neem de wijkkrant: gemaakt door een bedrijf dat verbonden is aan een wijkraadslid, betaald met middelen waar diezelfde raad over gaat. Toen ik daar vragen over stelde, kreeg ik geen antwoorden, maar reacties. Felle reacties.
Misschien is dat wel de kern van het probleem. Kritiek wordt niet gezien als bijdrage, maar als aanval. En wie vragen stelt, wordt zelf onderwerp van gesprek. Dat is een effectieve manier om lastige onderwerpen te vermijden. Maar het is ook precies hoe vertrouwen langzaam verdwijnt.
De sfeer? Laat ik het netjes houden: die was niet altijd bevorderlijk voor samenwerking. Waar een wijkraad een plek zou moeten zijn voor verbinding, voelde het soms eerder als een arena. Met winnaars en verliezers, maar zelden oplossingen.
En toch, aan het eind zijn daar dan die bloemen. Een mooi gebaar. Echt. Alleen wringt het als de “waardering” pas komt op het moment dat iemand vertrekt.
Misschien is dat wel de les van deze periode. Dat een bestuursorgaan niet wordt afgerekend op goede bedoelingen of vriendelijke afscheidswoorden, maar op hoe het omgaat met verschil van inzicht. Met kritiek. Met transparantie.
De vergadering van 1 april markeert het einde van een hoofdstuk. Laten we hopen dat het volgende hoofdstuk minder over geur gaat. En meer over inhoud.
Dat zou voor Hoogvliet al een flinke vooruitgang zijn.
Nette en integere reactie op alle ellende van de afgelopen 4 jaar, Cor. Dat tekent jou als mens. Ik preek met jou de hoop uit dat e.e.a. ten goede gaat veranderen. Maar dat kan alleen als een aantal mensen zich voortaan gedeisd houden en de nieuw gekozenen een kans geven die verandering gestalte te geven.