Column – De kroon vóór het koninkrijk

Advertentie

Het is een fascinerend verschijnsel. Nog vóór de stoelen zijn aangeschoven, nog vóór de eerste handdrukken zijn uitgewisseld, nog vóór de wijkraad van Hoogvliet überhaupt als nieuw geheel bij elkaar is geweest, wordt er al een kroon opgeëist. Voorzitter, welteverstaan. Want: de meeste stemmen…

Door Cor van Hulst.

Het klinkt democratisch. Het klinkt logisch zelfs. Maar wie iets langer nadenkt, voelt dat hier iets schuurt.

Een wijkraad is geen populariteitswedstrijd die eindigt bij de finishlijn van de verkiezingsuitslag. Het is een samenwerkingsorgaan. Een plek waar verschillende stemmen – groot en klein – samen een koers moeten vinden voor een wijk die al complex genoeg is. Voorzitter word je daar niet alleen omdat je stemmen hebt, maar omdat je vertrouwen weet te organiseren. Omdat anderen bereid zijn zich door jou te laten leiden. Dat is iets wezenlijk anders dan een optelsom van voorkeurstemmen.

En toch: daar gaan we weer.

Vier jaar geleden speelde hetzelfde toneelstuk zich af. Ook toen een kandidaat van dezelfde politieke signatuur, ook toen de meeste stemmen, ook toen de vanzelfsprekendheid van het voorzitterschap. We weten hoe dat afliep. Geen stabiele koers, maar verdeeldheid. Geen gezamenlijke agenda, maar kampen. Geen rust, maar ruis.

En nu lijkt de geschiedenis zich te herhalen. En dat is zeer verontrustend voor de toekomst.

Het probleem zit niet in ambitie. Ambitie is gezond. Het probleem zit in timing en houding. Wie nog vóór het eerste overleg een functie claimt, zegt in feite: “De uitkomst staat al vast.” Daarmee wordt de essentie van samenwerking ondermijnd nog voordat die begonnen is. Het zet de toon. En die toon is niet verbindend, maar polariserend.

Hoogvliet kan zich dat niet veroorloven.

De wijk staat voor genoeg uitdagingen. Leefbaarheid, veiligheid, vertrouwen in het bestuur – het zijn geen onderwerpen die gebaat zijn bij interne strijd. Toch is precies dat wat dreigt: opnieuw twee of drie groepjes, opnieuw gekonkel, opnieuw energie die niet naar de wijk gaat maar naar elkaar.

En laten we eerlijk zijn: de kiezer heeft misschien op personen gestemd, maar hij heeft niet gestemd voor ruzie. Hij heeft zeker niet gestemd voor een herhaling van zetten.

Daar ligt ook een rol voor het stadsbestuur. Niet om de uitkomst te dicteren, maar wel om de randvoorwaarden te bewaken. Om duidelijk te maken dat een wijkraad geen arena is voor politieke profilering, maar een werkplaats voor de wijk. Als het mis dreigt te gaan, is wegkijken geen neutraliteit maar nalatigheid.

De nieuwe wijkraad van Hoogvliet heeft nog één kans om het anders te doen. Om te beginnen zonder claims, zonder voorgekookte machtsverhoudingen. Gewoon: met elkaar aan tafel. Luisteren. Wegen. Kiezen.

De kroon komt later wel. Eerst het koninkrijk.

2 Reacties
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Hans van Helden
Hans van Helden
7 maanden geleden

Bijzonder goed en integer verwoord, Cor. Zonder namen te noemen. Dat zal ik dan ook maar doen, deze keer. Maar ik ben bang dat ik mezelf een volgend keer niet kan inhouden.

Edwin
Edwin
7 maanden geleden

Mooi! gGen arena voor politieke profilering, maar een werkplaats voor de wijk. DAT taakt mij en spreekt mij aan!

✕
Hoogvliet Online

GRATIS
BEKIJK