Deze Rotterdamse onderneemster met een hart voor de wijk is al 36 jaar actief in vormgeving, drukwerk, welzijn en horeca, en dat merk je aan alles wat er bij Villa Vonk gebeurt. Marijke Fontijn runt Villa Vonk met haar vrolijke team collega’s sinds 2011 en heeft het snel zien uitgroeien tot het bruisend hart van de buurt.
Door: Michelle Storm
“We zijn nu zo’n vijftien jaar bezig. Vanaf dag één zijn we alleen maar gegroeid. Elke activiteit wordt drukker en trekt nog altijd steeds meer mensen uit de wijk, soms hebben we geen idee waar ze vandaan blijven komen.” vertelt ze. “Elk lid van het team is even belangrijk, van schoonmaker tot opbouwer, van kok tot afwasser; we hebben elkaar allemaal even hard nodig. Ik kan geen namen noemen, het zou te pijnlijk zijn als ik er een vergeet!”
Waarom Marijke dit doet? “Waarom niet? We worden hier omringd door vrolijke, lieve bewoners. Dat is goud waard. Als je ziet wat er gebeurt wanneer mensen elkaar ontmoeten, samen eten of gewoon even gezien worden, dan weet je meteen waarom je dit doet.” Het begon allemaal toen de gemeente haar en haar collega’s vroeg om het sociaal beheer van Villa Vonk op hun te nemen. “Dat was het begin. Van daaruit zijn we stap voor stap activiteiten gaan opbouwen, altijd samen met bewoners en alle vrijwilligers. Alleen zo krijg je activiteiten die op lange termijn mensen blijven trekken. Kennelijk vinden de bezoekers de activiteiten gezellig en waardevol, het zit altijd vol.”
Over vrijwilligerswerk is Marijke realistisch , “Ik denk dat de wereld voor veel mensen moeilijker is geworden. Alles wordt duurder en veel mensen zijn vooral bezig met overleven. Dan moeten ze soms kiezen tussen iets doen waar ze wat mee verdienen of vrijwilligerswerk.”
Ze vindt vrijwilligerswerk natuurlijk belangrijk, maar uit ook kritiek op de manier waarop er nu naar vrijwilligerswerk gekeken wordt: “Vrijwilligerswerk blijft belangrijk, maar met hoe het nu gaat zal in de toekomst niet alles altijd gratis kunnen blijven. Zeker als het gaat om vrijwilligers. Je mag best verwachten dat iemand bijvoorbeeld vier uur per week belangeloos iets doet. Maar als je structureel twintig uur per week een beroep doet op mensen omdat het nodig is voor de stad, dan hoeft dat niet ook nog allemaal onbetaald te zijn.”
Dat de hele groep er steeds meer uren in stopt komt ook door de economie, als die aantrekt krijgen er soms mensen een baan voor wie dat niet meer mogelijk leek, dan raak je vrijwilligers kwijt. Daar kampt ook de zorg en bijna elke vereniging mee, een lastige ontwikkeling. Gelukkig hebben wij een superteam dat draait als een goed geoliede motor, we hebben het gezellig met elkaar, we kijken ook wat de vrijwilligers zelf nodig hebben. Dat is het geheim, niet kijken waar je mensen voor kunt gebruiken maar kijken wat je voor hun moet doen, wat hebben zij nodig? Dan krijg je verbinding en komen mensen voor hun plezier. Het is een vriendenclub geworden die voor elkaar door het vuur gaan.”
Het gevaar is dat je de beste mensen uitput en overbelast, dat dit leidt tot het gevoel van onderwaardering en uitval. Ze haalt daarbij een voorbeeld die voor de feestdagen vanuit de gemeente werd georganiseerd: “Met kerst kregen alle vrijwilligers een cadeaubon van tien euro, deze was alleen te besteden bij bedrijven met bijna zeven euro verzendkosten. Dan geef je mensen feitelijk een cadeau van drie euro voor een jaar inzet. Dat voelt niet als waardering. Het kan natuurlijk dat in tijden van bezuiniging het geld er gewoon niet is, maar doe dan niets.”
Marijke benadrukt daarbij het belang van echt contact: “Contact met de vrijwilligers is cruciaal. Je moet weten wat er speelt in de wijk, zien wat mensen nodig hebben en kijken waar je kunt helpen.” Ze doelt op meer betrokkenheid vanuit gemeente “Ik hoop op een betrokken vrolijke nieuwe wijkmanager die vaak langskomt bij alle activiteiten.”
Als haar vervolgens wordt gevraagd waar ze het meest trots op is dan hoeft ze niet lang na te denken; “Ik ben trots op alle vriendschappen die hier zijn ontstaan. Kennelijk organiseren we activiteiten die mensen leuk en gezellig vinden. We koken inmiddels elke twee weken voor 120 mensen incl. vrijwilligers. Dat doet niemand ons na in Hoogvliet. Voor een paar amateurs is dat toch helemaal niet gek!”
En zo is het maar net!
Marijke, bedankt voor je tomeloze inzet bij Villa Vonk. Met jouw realistische blik, je hart voor de wijk en je vermogen om mensen bij elkaar te brengen, zorg je dat Hoogvlieters met elkaar verbonden blijven, er nieuwe vriendschappen ontstaan en mensen naar elkaar om kijken. Zonder deze visie zouden er minder maaltijden gedeeld worden en minder mensen zich écht gezien voelen.
Wanneer gaat zij eens al haar gedupeerden tegemoetkomen?
morgen
Het zijn stuk voor stuk toppers bij Villa Vonk. Wat zij allemaal neerzetten is echt geweldig. En ze bieden op vele vlakken hulp. Groot applaus voor alle vrijwilligers.